PUMUNTA AKO SA ULTRASOUND MAG-ISA DAHIL “BUSY” DAW ANG ASAWA KO SA TRABAHO — PERO GUMUHO ANG MUNDO KO NANG MAKITA KO SIYANG INAALALAYAN ANG ISANG BUNTIS NA BABAE SA KABILANG KWARTO
Ako si Katrina. Walong buwan na akong buntis sa panganay namin. Sa bawat check-up ko, laging video call lang ang asawa kong si Jason.
“Sorry, Hon,” sabi niya kanina sa telepono. “Tambak talaga ako sa trabaho. Kailangan kong tapusin ‘tong presentation para sa promotion ko. Para naman ito sa future natin at ni Baby.”
Naintindihan ko siya. Napakasipag niyang asawa. Wala akong masabi. Siya ang perfect husband sa paningin ng lahat.
Kaya heto ako ngayon, nakaupo nang mag-isa sa waiting area ng OB-GYN clinic, hinihimas ang malaki kong tiyan habang pinapanood ang ibang mga misis na may kasamang mister. Nakakainggit, pero iniisip ko na lang na ginagawa ito ni Jason para sa amin.
Habang naghihintay, nakaramdam ako ng uhaw. Tumayo ako para bumili ng tubig sa canteen sa kabilang hallway.
Pagliko ko sa East Wing ng ospital (kung saan nandoon ang mga VIP Private Rooms), may nakita akong pamilyar na likod.
Naka-blue polo shirt. Ang paboritong polo na iniregalo ko noong Pasko.
Si Jason.
Napahinto ako. Akala ko nasa opisina siya?
Lalapitan ko sana siya para gulatin. Baka naman sinurpresa niya ako at pumunta siya para samahan ako?
Pero natigilan ako nang makita ko ang kasama niya.
Isang babae. Bata, maganda, at buntis din. Halatang maselan ang pagbubuntis nito dahil naka-wheelchair.
At si Jason? Tulak-tulak niya ang wheelchair.
Tumigil sila sa tapat ng isang private room. Yumuko si Jason at inayos ang buhok ng babae.
Nakita ko ang lambing sa mga mata niya. Isang klase ng lambing na matagal na niyang hindi ipinapakita sa akin.
“Babe, dahan-dahan lang,” rinig kong sabi ni Jason. Ang boses niya ay malambot at puno ng pag-aalaga. “Huwag kang mag-alala, andito lang ako. Hindi kita papabayaan. Mahal na mahal ko kayo ng baby natin.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang tuhod ko ay nanghina. Napahawak ako sa pader para hindi ako matumba.
Mahal na mahal ko kayo ng baby natin?
Ang asawa ko… ang lalakeng pinagkakatiwalaan ko ng buong buhay ko… ay may ibang pamilya. At kaya pala siya laging “busy” ay dahil inaalagaan niya ang ibang babae habang ako ay nag-iisa sa check-up ng sarili naming anak.
Hahalikan na sana ni Jason ang noo ng babae nang mapalingon siya sa direksyon ko.
Nagkatama ang mga mata namin.
Nanlaki ang mata ni Jason. Namutla siya na parang papel. Agad siyang bumitaw sa wheelchair.
“K-Katrina?” utal niyang tawag.
Tumingin ang babae sa akin, nagtataka. “Sino siya, Babe? Katrabaho mo?”
Hindi sumagot si Jason. Nakatingin lang siya sa akin, puno ng takot.
Dapat ay sumigaw ako. Dapat ay sinugod ko sila. Dapat ay nag-eskandalo ako sa gitna ng ospital.
Pero sa sobrang sakit, wala nang lumabas na boses sa bibig ko.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko. Itinapat ko sa kanila.
CLICK.
Kinuhaan ko sila ng picture. Ebidensya.
“K-Katrina, let me explain!” sigaw ni Jason, akmang lalapit sa akin.
Itinaas ko ang kamay ko para pigilan siya.
Hinawakan ko ang tiyan ko. Tumingin ako sa kanya nang diretso—mata sa mata.
“Huwag kang lumapit,” malamig kong sabi. “Sabi mo kanina, busy ka para sa future namin ng anak mo?”
Tumulo ang luha ko, pero nanatili akong nakatayo nang tuwid.
“Well, congratulations, Jason. Dahil sa nakita ko ngayon, sinigurado mong wala ka nang magiging parte sa future namin.”
Tumalikod ako at naglakad palayo.
Rinig ko ang pagtawag niya, pero hindi ako lumingon. Bawat hakbang ko palayo ay mabigat, pero alam kong ito ang tamang direksyon—palayo sa kasinungalingan, at papunta sa katotohanan, kahit gaano pa ito kasakit.
Sa araw na iyon, nalaman kong ang puso ng baby ko ay malakas at tumitibok. Pero ang puso ng pagsasama namin ni Jason… ay tuluyan nang namatay.
